Dla zdrowia i homeostazy sole tkankowe dr Wilhelma Schüsslera

Odnowa komórki, a tym samym całego organizmu zależy od uzupełnienia deficytu nieorganicznych soli.”

                                                                                                                                                                                                                                            (Dr Wilhelm H. Schüssler)

 

Dr Wilhelm Schüssler urodził się w 1821 roku w Niemczech. W 1857 roku uzyskał tytuł lekarza. Początkowo skupił się na leczeniu pacjentów homeopatią, ale zaniechał jej ze względu na niemożliwą do opanowania olbrzymią ilość medykamentów. Następnie poświęcił się poszukiwaniu nowej metody terapii, prostej i posługującej się niewielką ilością preparatów.

Zachęcony odkryciami naukowców Rudolfa Virchova (teoria komórkowa) i Jacoba Moleschotta (wpływ soli mineralnych na zdrowie ludzi i zwierząt) przeprowadził własne prace badawcze usiłując znaleźć najważniejsze dla organizmu ludzkiego sole mineralne. W tym celu dokonywał analizy popiołu pozostającego po spaleniu w krematorium zwłok  ludzkich.

Dr.W. Schüssler, wywnioskował, że sole mineralne, które były obecne w danym organie lub tkance w największej ilości, były niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tego narządu czy tkanki, a ich niedobór prowadził do zaburzeń w prawidłowym funkcjonowaniu lub do choroby. Według dr. W. Schüsslera doustne zaaplikowanie pacjentowi odpowiednich soli mineralnych przywracało zaburzoną w organizmie równowagę tkankowych soli mineralnych i odgrywało znaczącą rolę w procesie zdrowienia. Podkreślał, że aby wesprzeć naturalne procesy fizjologiczne w organizmie człowieka, aż do poziomu komórkowego, należy użyć odpowiednio działających soli mineralnych, soli regulujących metabolizm komórek.

W przeciwieństwie do innych soli mineralnych, sole dr. W. Schüsslera są potencjonowane. Dr. W Schüssler uważał, że sole mineralne przed zaaplikowaniem pacjentowi powinny być spreparowane w taki sam sposób jak środki homeopatyczne, tzn. poddane procesowi potencjonowania homeopatycznego, który sprawiał, że sole były w stanie dotrzeć bezpośrednio do chorych komórek. Sam zwykle stosował nieorganiczne sole mineralne w szóstej potencji decymalnej, ale także stosował trzecią, czwartą i piątą potencję.

Dr W. Schüssler dostrzegał różnicę między substancjami czynnymi i substancjami budulcowymi. Jego substancje mineralne działają jak substancje czynne w płynie międzykomórkowym, w błonie komórkowej i w komórce.  Niezwykłe w terapii biochemicznej według dr. Schüsslera  jest to, że proces ten przebiega bez udziału procesu trawienia. Twierdził, że zadaniem soli mineralnych podawanych pacjentom w postaci homeopatycznej było pobudzenie ludzkiego organizmu do efektywnego wchłaniania brakujących soli mineralnych z strawionego pokarmu i do lepszego wykorzystania ich w tkankach, a nie dostarczanie organizmowi brakujących soli.

Dr W. Schüssler zdecydowanie twierdził, że jego metoda leczenia nie ma nic wspólnego z homeopatią i wskazywał na jej związek z biochemią, histologią i patologią. Rozcieranie nieorganicznych soli mineralnych miało na celu otrzymanie pojedynczych molekuł, które byłyby wchłaniane przez zakończenia nerwów sympatycznych w śluzówce jamy ustnej i poprzez zwoje nerwowe docierałyby do chorej tkanki, gdzie ulegałyby wchłanianiu. Opierało się to na założeniu, że organizm nie absorbował molekuł z czystej substancji, a jedynie z rozcierki, która zawiera pojedyncze cząsteczki. Dr. W. Schüssler zaznaczał, że była to inna droga wchłaniania soli mineralnych niż przez jelita. Ta koncepcja opiera się na tym, co wydaje się być odwrotnością współczesnej medycyny, czym mniejsza dawka, tym bardziej uważa się, że jest bardziej skuteczna.

Biochemiczne sole mineralne dr. W. Schüsslera obejmują nieorganiczne sole, które są normalnie (w warunkach fizjologicznych) zawsze obecne w komórkach lub tkankach u ludzi. Określał je jako nieorganiczne elementy w organicznej materii, z której zbudowane jest ludzkie ciało.

Sole mineralne dr Wilhelma Schüsslera określane są również jako biochemiczne sole komórkowe, sole tkankowe lub sole komórkowe. To 12 nieorganicznych soli mineralnych aplikowanych doustnie według opracowanych przez niego zasad.

  • CALC FLUOR (fluorek wapnia)
  • CALC PHOS (fosforan wapnia)
  • FERR PHOS (fosforan żelaza)
  • KALI MUR (chlorek potasu)
  • KALI PHOS (fosforan potasu)
  • KALI SULPH (siarczan potasu)
  • MAG PHOS (fosforan magnezu)
  • NAT MUR (chlorek sodu)
  • NAT PHOS (fosforan sodu)
  • NAT SULPH (siarczan sodu)
  • SILICEA (ditlenek krzemu)
  • CALC SULPH (siarczan wapnia)

Filary terapii biochemicznej dr. Wilhelma Schüsslera

  • komórka jest podstawową jednostką życia
  • istotą choroby jest patologicznie zmieniona komórka
  • zdrowie człowieka zależy od niezbędnej ilości składników mineralnych w odpowiednich proporcjach

Odniesienie do homeopatii – różnice…

W biochemii dr. W. Schüsslera stosowane są tylko sole występujące w organizmie, wprowadzane są brakujące substancje mineralne na poziomie substancji czynnych i większa niż w homeopatii jest częstość podawania. Sole mineralne homeopatami nie są i nie są lekami w jakimkolwiek tego słowa znaczeniu.

Użyta literatura:

Boericke & Dewey, The 12 tissue remedies of Schussler, B.Jain Publisher

Sole mineralne dr. W. Schüsslera – Ch.Kellenberger, R.Kellenberger, Wydanie I polskie pod redakcją Andrzeja Jelinowskiego

https://pl.wikipedia.org/